سازمان هاي غير دولتي

منبع: وب لاگ بسيار مفيد تجارب گروهاي محلي ايران
"گدایی سالها روی یک جعبه می نشست و گدایی می کرد. یک روز یک غریبه از کنار گدا رد می شد. گدا دست دراز کرد و از غریبه درخواست پول کرد. غریبه گفت: من چیزی ندارم که به تو بدهم. غریبه نگاهی به جعبه انداخت و از گدا پرسید: آن چیست که روی آن نشسته ای؟ گدا بیحوصله گفت: هیچی! یک جعبه قدیمی، سی سال است که روی آن می نشینم و گدایی می کنم. غریبه گفت: جعبه را باز کن. گدا گفت: چیزی درون آن نیست. غریبه باز اصرار کرد: بازش کن. گدا با بی میلی جعبه را باز کرد. درون آن پر بود از سکه های طلا".

متن فوق برگرفته از کتاب (The Power of Now) نوشته (Eckhart Tolle) بود که به سفارش یکی از دوستانم آن را می خوانم.

وقتی این قسمت را برای استاد عزیزم آقای سعید نوری نشاط بازگو میکردم، از من خواستند که آن را در وبلاگم بنویسم. بنویسم که در بسیاری از موارد در محله ها و در جوامع محلی همین حالت وجود دارد. مردم جعبه گنج خود را دارند، سالها روی آن نشسته اند، اما آن را باز نمی کنند.

شاید برخی بگویند: ولی مردم که گدا نیستند. اما به قول نویسنده کتاب، مادامیکه کسی/کسانی ثروت درونی خود را یا ثروت درون محله خود را نشناخته و از آن استفاده نکنند حکم همین داستان را دارند.

در هر محله ای، دارایی های بی شماری وجود دارد که از آن اهالی آن محله است. حال می خواهد آن محله روستایی باشد یا شهری. می خواهد فقیر باشد یا دورافتاده. هر محله ای یا بهتر است بگوییم هر اجتماع محلی، دارایی اولیه برای رفع نیاز مشترک اعضای آن را دارا می باشد. کافیست کمی فاصله گرفت و به دقت نگریست. به قول سهراب سپهری، چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید!

گاهی برخی از افراد فکر می کنند، منبع، ثروت یا دارایی تنها پول یا امکانات است. در حالیکه متخصصان کار با جوامع محلی معتقدند که مهمترین و ارزشمندترین منبع مردم یا به عبارت بهتر نیروی انسانی یک اجتماع محلی هستند. با هم بودن، یک منبع بسیار ارزشمند است. بهره گیری از عقل جمعی اعضای یک محله، منبع بسیار مهمتری است. پس چه بهتر که جعبه گنج خود را در محله/ روستا خوب ببینیم و باز کنیم. 

منابع:

The Power of Now: Eckhart Tolle  /Promoting Community Change: Mark Homan